Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Κριτική #8 - Το πέταγμα του.... Μαύρου κύκνου

Δύο ταινίες, δύο παρόμοιοι τίτλοι.... δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι. Ειλικρινά δεν έχω λόγια να περιγράψω το τι ένιωσα βλέποντας το Πέταγμα του Κύκνου του Ν. Τζίμα. Μια ελληνική παραγωγή που στοίχισε 5 εκατομμύρια ευρώ και 1 ώρα από την ζωή μου. Μια ώρα γιατί έφυγα στο διάλειμμα. Καλές οι προθέσεις του έλληνα δημοιυργού αλλά δυστυχώς έχει μείνει σε μια απαρχαιωμένη αντίληψη των πραγμάτων και την κινηματογραφικών δεδομένων, μια αντίληψη που μας πάει πίσω. Ας έμενε στον Αστραπόγιαννο ο Τζίμας και στον άνθρωπο με το κόκκινο γαρύφαλλο γιατί ο κινηματογράφος, ναι ακόμα και ο Ελληνικός, είναι έτη φωτός μπροστά. Το μοντάζ έλειπε, ο μοντέρ είχε πάει μάλλον για κατούρημα, ενώ τα απότομα κοψίματα στις σεκάνς έδειχναν πιο πολύ την αγωνία του σκηνοθέτη να προλάβει να τα πει όλα, παρά μια γρήγορη ανασκόπηση της ζωής του ήρωα. Το σεναριο είχε ανακρίβειες και ανακολουθίες, δεν πάνε να συνεργάστηκαν κορυφαία ονόματα, δυστυχώς απέτυχαν σε βασικά σημεία ( 12 χρόνια μετά το πολυτεχνείο ο ήρωας είχε 3G κινητό, ο τίτλος δεν συνδυάζεται στο ελάχιστο σημειολογικά με το περιεχόμενο της ταινίας, απλά βλέπεις national geografic, οι άνθρωποι στην καθημερινότητα οτυς μιλάνε χρησιμοποιώντας τις πλέον βαρύγδουπες εκφράσεις τις Βίρνας και του Γιάγκου aka Δράκου κτλ). Οι ηθοποιοί "λίγοι" έριχναν την ταινία στα τάρταρα, αφού στηρίζονταν μόνο στα ειδικά εφέ και όχι στις ερμηνείες τους. Ο νεαρός ήρωας συνεχίζει να είναι νεαρός στο σώμα, όσο γκρίζα και να του βάφουν τα μαλλιά. κρίμα, ίσως οι ηθοποιοί κάτι να καταφερναν, αλλά λυπάμαι. Ο μόνος αξιόλογος ήταν ο Colm Meaney και ο ευτυχώς-δεν-ντουμπλαρίστηκα Αλέξανδρος Λογοθέτης. Ερμηνείες κατά πολύ κατώτερες της τελευταίας σαπουνόπερας. Και να μην αφήσουμε την μουσικοί, η οποία θυμίζει wanna-be Αγγελάκα στην δεκαετία του '90. το μόνο καλό η Φωτογραφία.... σώζεται από τα υπέροχα τοπία της Σαντορίνης, το Πάπιγγο κτλ.. Τζάμπα καίει η λάμπα!!!!!!!!!



και  ευτυχώς δηλαδή που ήρθε ο κύριως Αρονόφσκι με τον ΜΑΥΡΟ ΚΥΚΝΟ του να εξισορροπίσει λίγο τα πράγματα. Ασφυκτικά υπέροχη σκηνοθεσία, που δεν σε αφήνει στιγμή να κουνηθείς έστω από την καρέκλα σου με αριστοτεχνικά κεντημένη την ερμηνεία της Νάταλι Πόρτμαν.

Η ιστορία μιας τελειομανούς αλλά ολίγον ψυχρής σολίστ, που επιλέγεται για πρώτη μπαλαρίνα, και υπό το άγχος της ερμηνείας του διττού ρόλου του κύκνου μεταμορφώνεται  σε μαύρο κύκνο, μόνο για να βιώσει την γοητεία της μεταμόρφωσης στην αποθέωση της καριέρας της λίγο πριν το τέλος. Ο Μάυρος Κύκνος είναι μια ταινία που σε κάνει να λές ότι ναι υπάρχει Κινηματογράφος πέρα από την εμπορική μανία του 3D και μ' αρέσει να ταξιδεύω στις αίθουσες μόνο και μόνο για να συναντήσω κάτι τόσο υπέροχο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου