Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

Μην χάσετε την ............... ΘΕΙΑ ΒΙΒΗ


Θεία Βιβή from elculture.gr on Vimeo.

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

tromaktiko: Ήταν όλοι εκεί στο τελευταίο αντίο στον Γιάννη Δαλ...

tromaktiko: Ήταν όλοι εκεί στο τελευταίο αντίο στον Γιάννη Δαλ...: " Ηθοποιοί που συνεργάστηκαν μαζί του τη «χρυσή» εποχή του ελληνικού σινεμά αλλά και ηθοποιοί της νεότερης γενιάς συνόδευσαν τον Γιάννη Δαλι..."

Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

'Αλλη μια κριτική...... «Αΐντα» στο Ηρώδειο από την Εθνική Λυρική Σκηνή

Η Αΐντα, κόρη του βασιλιά της Αιθιοπίας, είναι αιχμάλωτη στην Αίγυπτο και ερωτευμένη με τον Ρανταμές, αρχιστράτηγο του αιγυπτιακού στρατού. Αντίζηλός της είναι η Άμνερις, κόρη του βασιλιά της Αιγύπτου. Υποκύπτοντας στην επιθυμία του πατέρα της, η Αΐντα εκμαιεύει από τον Ρανταμές τα σχέδια δράσης του αιγυπτιακού στρατού.



Ο Ρανταμές συλλαμβάνεται για προδοσία, και καταδικάζεται από το ιερατείο σε θάνατο. Ούτε η παρέμβαση της ΄Αμνρις είναι ικανή να τον σώσει. Στην υπόγεια κρύπτη του ναού του Ηφαίστου, όπου κλείνεται ζωντανός, έχει κρυφτεί επίσης η Αΐντα επιθυμώντας να πεθάνει στο πλευρό του αγαπημένου της.
 
ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΕΛΣ 2010
 
Μουσική διεύθυνση Λουκάς Καρυτινός

Σκηνοθετική προσαρμογή Παναγής Παγουλάτος
Προσαρμογή σκηνικών και κοστουμιών Τότα Πρίτσα
Προσαρμογή χορογραφίας Ιρίνα Ακριώτη-Κολιουμπάκινα
Φωτισμοί Νίκος Εργαζάκης

Διεύθυνση μπάντας Γιώργος Αραβίδης
Ορχήστρα, Χορωδία και Μπαλέτο Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Διεύθυνση χορωδίας Νίκος Βασιλείου

Με την Αϊντα, η Εθνική Λυρική Σκηνή, στο Ηρώδειο, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών και σε ασφυκτικό οικονομικό πλαίσιο, τολμά τρεις παραστάσεις (οι δύο προηγήθηκαν στις 23 και 24 Ιουλίου) με τον Παναγή Παγουλάτο να προσαρμόζει σκηνοθετικά το 2010, την παραγωγή της Λυρικής του 1991, που είχε τότε σκηνοθετήσει ο Ντίνος Γιαννόπουλος.
ΔΙΑΝΟΜΗ

Αΐντα Τιτσιάνα Καρούζο (23 & 28/7), Χούι Χε (24/7)
Άμνερις Ελένα Κασσιάν (23 & 28/7), Χαρίκλεια Μαυροπούλου (24/7)
Ρανταμές Στιούαρτ Νηλ (23 & 24/7), Μπάντρι Μαϊσουράτζε (28/7)
Αμονάσρο Γιάννης Γιαννίσης (23/7), Δημήτρης Πλατανιάς (24 & 28/7)
Ράμφις Δημήτρης Καβράκος (23 & 28/7), Χριστόφορος Σταμπόγλης (24/7)
Βασιλιάς Δημήτρης Κασιούμης (23 & 28/7), Τάσος Αποστόλου (24/7)
Αγγελιαφόρος Δημήτρης Σιγαλός (23 & 28/7), Νίκος Στεφάνου (24/7)
Ιέρεια Άρτεμις Μπόγρη (23 & 28/7), Ινές Ζήκου (24/7)


'Οσοι από εμάς βρεθήκαμε στο Ηρώδειο το Σάββατο 24 Ιουλίου, μας περίμενε  μια ευχαριστη έκπληξη. Πολύ περισσότερο δε για όσους είχαν δει την περυσινή παράσταση, η οποία είχε γίνει σε συνεργασία με την Αρένα της Βερόνας. Τότε: Τραγουδιστές (μεγάλα ονόματα της διεθνούς σκηνής), σκηνικά (τεράστια Σφήγκα και ακόμα πιο τεράστιες κατασκευές), κοστούμια (λυρικά) , σαλπιγκτές (Ιταλοί τρομπετίστες που ήρθαν στην Ελλάδα για μια εβδομάδα διακοπές και βγήκαν να παίξουν τις τρομπέτες τους), μαέστρος μπαντίνας (Ιταλός), μαέστρος ορχήστρας (Ιταλός), όλα από την αρένα της Βερόνα και..... κόστος (απαγορευτικό (όχι μόνο για τα σημερινά δεδομένα).   Τώρα: Τραγούδιστες (Πραγματικά υπέροχοι και με δυναμικά γονίδια (τιτσιάνα Καρούζο), δύσκολα προσπερνάς τέτοιες υπέροχες φωνές, σκηνικά - κοστούμια: Απλά, δωρικά, με δυνατό στίγμα όμως και δυναμική υποστήριξη των ρόλων. Ιστορικά σωστά (θυμιζαν προσεγμένες παραστάσεις και όχι την ταινία Αντώνιος και Κλεοπάτρα με την Ελίζαμπεθ Τέιλορ). Με μια μικρή ίσως παρασπονδία, όταν στην απόλυτη κυριαρχία του λευκού και των γήινων χρωμάτων εμφανίστηκαν στη σκηνή οι χορευτές ντυμένοι με κρόσια μπλε σαν γιουσουφάκια σε sex show. Οι σαλπιγκτές που βγήκαν δεν ήταν οι Ιταλοί με τα μπουτάκια έξω που μας είχαν επισκεφτεί πέρυσι. Ωστόσο μπορώ να πω ότι ο ήχος των φετινών ήταν πολύ πιο καθαρός, πιο γεμάτος και δυνατός, ενώ ο συχγρονισμός μεταξύ τους (οι δυο απέναντι ομάδες) πολύ πιο άρτιος. Οι φετινοί σαλπιγκτές έδιναν πραγματικά την αίσθηση του θριάμβου. Ο μαέστρος της μπαντίνας φέτος είναι έλληνας, αλλά και όλο το στήσιμο της μπαντίνας ήταν πολύ καλύτερο με αποτέλεσμα να υποστηριχτεί καλύτερα ο ήχος και η απόδοση του σε όλο το Ηρώδειο. (Σημείωση : σε ένα κατάμεστο Ηρώδειο, χωρητικότητας 5000 ατόμων, η αποροφητικότητα του ήχου μπορεί να μειώσει την απόδοση του και τελικά να μην φτάνει πολύ ψηλά στον τελευταίο θεατή, πόσο μάλλον σεένα θέατρο που δεν έχει φτιαχτει για να είναι ανοιχτό) Ο μαέστρος της ορχήστρας, Λουκάς Καρυτινός, ίσως ένας από τους δυο καλύτερους μαέστρους που έχουμε αυτή την στιγμή στην Ελλάδα.... Τα λόγια περισσεύουν μπροστά στα αληθινά ταλέντα. Κόστος : σαφέστατα πολύ μικρότερο από το περυσινό αστρονομικό.
Σε κάθε περίπτωση εγώ θα μιλήσω μόνο για την παράσταση του Σαββάτου (24/7). Σίγουρα δεν κατάφερα να απολαύσω την απόγονη του μεγάλου Καρούζου, αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι η Χούι Χε ήταν αληθινά υπέροχη, με φωνή κρυστάλλινη μας μάγεψε και -δικαίως- κέρδισε το πιο δυνατό χειροκρότημα. Συν τοις άλλοις καιρό είχα να δω αοιδό της λυρικής να μην είναι 800 κιλά και να μην παίζει σαν αποτυχημένος ηθοποιός μπουλουκιού του 1800.


Περιττό να προσθέσω ότι και η σημερινή παράσταση είναι Sold out.....


Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

Κριτική #6 - "ΚΑΒΑΛΑΡΗΔΕΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ" του Τζων Μίλινγκτον Σινγκ


Το μονόπρακτο δράμα του Τζων Μίλινγκτον Σινγκ ανεβαίνει από τις 5 Μαρτίου 2010 στο θέατρο "Σφενδόνη" σε σκηνοθεσία Άννα Κοκκίνου. Το στιλιζαρισμένο παίξιμο της κυρίας Κοκκίνου σε συνδιασμό με τα στοιχεία εξπρεσιονισμού που θέλησε να υιοθετήσει στην σκηνοθεσία της "σώζουν" το βαρύ κλίμα της μονόπρακτης τραγωδίας του Ιρλανδού συγγραφέα, που σε κάθε άλλη περίπτωση θα έτυναν να κάτσουν βαριά στο στομάχι του θεατή και θα ακροβατούσαν ανάμεσα στην υπερβολή και τους περιττούς θεατρινισμούς. Σίγουρα δεν είναι μια παράσταση "ευκολόπεπτη". Ούτε οι συντελεστές ούτε το ίδιο το έργο δεν θα μπορούσαν να υποστηρίξουν μια ρεαλιστική απόδοση του χωρίς να "κουράσουν" το κοινό. Αντιθέτως, η υποκριτική τους υπηρετεί πολύ συγκεκριμένες νόρμες γεγονός που βοηθά στην καθαρή απόδοση του κειμένου χωρίς περιττά λόγια, χωρίς περιττές "φιοριτούρες".
Υπακούοντας σε εξπρεσιονιστικές νόρμες η παράσταση της Άννας Κοκκίνου συνθέτη την "Εικόνα" της ανικανότητας μιας μητέρας και της μάταιης "πάλης" της με την θάλασσα που την αφήνει άκληρη (από γιούς).


Καβαλάρηδες στη Θάλασσα
Δράμα του Τζων Μίλινγκτον Σίνγκ
Σκηνοθεσία : Άν. Κοκκίνου, Ερμηνεύουν: Αν. Κοκκίνου, Φ. Λαγανόπουλος, Τζ. Δαλιάνη, Φ. Παναγιωτίδου. Μετάφραση: Αν. Λεούση Σκην: Ισμ. Καρυωτάκη, Κοστ: Ιωάν. Τσάμη, Μουσ: Θ. Αμπαζής, Φωτ: Αλ. Γιάνναρος

ΣΦΕΝΔΟΝΗ
Μακρή 4,  2109246692
Απογ: Κυρ 7μ.μ. Βραδ: Τετ - Σάβ 9μ.μ.20€ φοιτ. 15€
Διάρκεια : 70'

Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010

Κριτική #5 - Ο Βασιλιάς Πεθαίνει - Ευγένιου Ιονέσκο - Θέατρο Τέχνης

"Το κωμικό είναι Τραγικό και η τραγωδία του ανθρώπου είναι αληθινός χλευασμός"
                                     Ευγένιος Ιονέσκο - Σημειώσεις και αντισημειώσεις




     Ο Βασιλιάς πεθαίνει είναι ένα από τα πιο σημαντικά έργα του Ευγένιου Ιονέσκο, πάνω στον θάνατο, γιατί εκτός από τον βασιλιά, ολόκληρος ο κόσμος, ολόκληρος ο πλανήτης πεθαίνει.
    Ο Βασιλιάς Μπερανζέ είναι , με βάση τα λεγόμενα της πρώτης του γυναίκας, 400 ετών και μπορεί να διατάζει την φύση και να κινεί τις επιθυμίες των ανθρώπων ή και τους ανθρώπους τους ίδιους. αλλά έχει αρχίσει να χάνει τις δυνάμεις του να ελέγχει τους γύρω του. Ήδη από την αρχή σχεδόν του έργου πληροφορείται ότι πρόκειται να πεθάνει. Η πρώτη του σύζυγος μαζί με τον γιατρό (ο οποίος είναι και χειρούργος, εκτελεστής, αστρολόγος και προγραμματιστής) προσπαθούν να τον κάνουν να δει την πραγματικότητα. Η δεύτερη συζυγός του από την άλλη προσπαθεί να τον απομακρύνει από το άγχος της πραγματικότητας του επικείμενου θανάτου του.  Σιγά σιγά η χαρακτήρες εξαφανίζονται αφήνοντας τον βασιλιά Μπερανζέ, ο οποίος στο μεταξύ έχει χάσει την ακοή, την όραση και την ομιλία στα χέρια της Μαργκεριτ (πρώτη γυναίκα) για να τον προετοιμάσει για το τέλος του.
Ο Ιονέσκο έγραψε το συγκεκριμένο  έργο όταν ήταν άρρωστο και με τον φόβο του θανάτου.



      Μέσα από την σκηνοθεσία της, η Μάνια Παπαδημητρίου προσπαθεί να μας περάσει τον θάνατο του ανθρωπου μέσα από τον θάνατο του Μπερανζέ και ο δεύθέλουμε να συνεχίσει για πάντα το πάρτυ αυτό της ζωής. και τι γίνεται όταν κάποιος πεθαίνει; το παρτυ συνεχίζεται; και αυτός; ξεχνιέται; έτσι απλά; σα να μην υπήρξε; Ο Βασιλιάς- ο Άνθρωπος θα πεθάνει στο τέλος της παράστασης. Αλλά μέχρι να συμβεί αυτό θα κάνει τα πάντα για να το αποφύγει...
      ο Γεράσιμος Γεννατάς αποδεικνύει για άλλη μια φορά το τεράστιο ταλέντο του και παίζει μεταξύ κωμικού και τραγικού αριστοτεχνικά περιγελόντας τον θάνατο με γκροτεσκικό τρόπο. Η Σοφιάννα Θεοφάνους ως δεσποτική μετραίσσα και πρώην σύζυγος υποστηρίζει τον ρόλο της αξιοπρεπώς.
     Μικρή αποκάλυψη η νεαρή Λένα Παπαληγούρα στον ρόλο της δεύτερης συζύγου του Μπερανζέ Βασίλισσα Μαρί, ενώ ο Θοδωρής Αντωνιάδης για ακόμη μια φορά είναι κ α τ α π λ η κ τ ι κ ό ς, επιδεικνύοντας για άλλη μια φορά το πόσο πολυτάλαντος είναι μέσα από τον μικρό του ρόλο.
      Καλή η Μαρία Κόμη- Παπαγιαννάκη ως Ζυλιέτ. Αλλά από τον γιατρό θα περίμενα πολύ περισσότερα. Έμοιαζε να έχει μείνει στην ανάγνωση και χωρίς να έχει αρπάξει τις ευκαιρίες που του δίνονταν για να αναπτύξει τον ρόλο του γιατρού-χειρουργού-αστρολόγου-προγραμματιστή-.....
        





Συντελεστές:



Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές


Σκηνοθεσία: Μάνια Παπαδημητρίου


Σκηνικά-κοστούμια: ΄Ελλη Παπαγεωργακοπούλου – Τατιάνα Σουχορούκοφ


Μουσική: Κώστας Βόμβολος


Επιμέλεια κίνησης-χορογραφίες: Πέρσα Σταματοπούλου


Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος


Πιάνο-μουσική διδασκαλία: Μαρίνα Χρονοπούλου






Διανομή:


Μπερανζέ ο Α’ : Γεράσιμος Γεννατάς


Βασίλισσα Μαργκεριτ: Σοφιάννα Θεοφάνους


Βασίλισσα Μαρί: Λένα Παπαληγούρα


Γιατρός : Ανδρέας Μαυραγάνης


Ζυλιέτ : Μαρία Κόμη-Παπαγιαννάκη


Φρουρός :Θοδωρής Αντωνιάδης

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Κριτική #4 "ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΧΩΡΙΖΟΥΜΕ"

Βράδυ Τρίτης με τον Ολυμπιακό να παίζει στην τηλεόραση και εγώ να πρέπει να βρω κάπου να πάω για να μην είμαι σπίτι κατά την διάρκεια του αγώνα. Με την φίλη μου το αποφασίσαμε και κατευθυνθήκαμε στο ΘΕΑΤΡΟ του ΗΛΙΟΥ στην Πλάκα για να δούμε το «ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΧΩΡΙΖΟΥΜΕ;».

Ένα έργο γλυκό, χαριτωμένο με αλήθειες και χιούμορ για τις σχέσεις τις σύγχρονης γυναίκας. Μου θύμισε λίγο το «ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΗΦΙΣΙΑ». Λίγο … Ελάχιστα… Αλλά μου άφησε την ίδια γλυκιά αίσθηση καθώς έφευγα. Κι αυτό από μόνο του είναι σπάνιο.

Στο σαλόνι ενός σπιτιού κάπου στην Αθήνα, πέντε γυναίκες συναντιούνται κάθε Δευτέρα. Πέντε εντελώς διαφορετικές γυναίκες στο κατώφλι των 40 οι τρεις η μία στα 27 και η μεγαλύτερη στα 60 φεύγα, ενώνονται μέσα από τους χωρισμούς που βιώνουν και συμπαραστέκονται η μια στην άλλη με χιούμορ, για να μας αποδείξουν ότι όσο διαφορετικές κι αν είμαστε οι γυναίκες μεταξύ μας, έχουμε απίστευτες ομοιότητες.

Η σκηνοθεσία καλή, μετρημένη αν και λίγο συντηρητική ίσως, αλλά μερικές φορές δεν χρειάζεται να «στολίσεις» κάτι πάρα πολύ για να λάμψει. Πιστεύω ότι ο σκηνοθέτης δούλεψε με τους ηθοποιούς παίζοντας με την καθημερινότητα. Και η καθημερινότητα είναι χίλιες φορές πιο δύσκολη να αποδοθεί από οποιαδήποτε μεγαλοπρεπή Αρχαία Τραγωδία.

Τα συγχαρητήρια μου στην κα. Καλλία. Νομίζω ότι μας κέρδισε όλους από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στο σαλόνι της γυναικοπαρέας. Ήταν πραγματικά καταπληκτική. Ευχάριστη έκπληξη και η Θάλεια Προκοπίου, ενώ η Ντίνα Μιχαηλίδη στάθηκε στο ύψος της όπως πάντα με μια μετρημένη ερμηνεία δοσμένη λίγο πιο καρατερίστικα. Λίγο υπερβολική μου φάνηκε η Κατερίνα Μπιλάλη. Ένιωθα ότι προσπαθούσε απεγνωσμένα να μου μεταδώσει την φρεσκάδα της νεανικής της ηλικίας έχοντας τον χαρακτήρα της συνεχώς στην πρίζα να κάνει ασκήσεις και να μελετάει αδέξια ρόλους για το θέατρο. Θεωρώ ότι θα μπορούσε να αποδώσει το νεαρό της ηλικίας και με λιγότερο νεύρο γιατί σε μερικές στιγμές γινόταν γραφική και υπερβολική. Η Βίλλη Σωτηροπούλου θεωρώ ότι περιοριζόταν από τον ίδιο της το ρόλο, τον οποίο όμως θα μπορούσε να ξεδιπλώσει πολύ περισσότερο καθ’ όλη την διάρκεια του έργου, γιατί το έργο από μόνο του μόνο στο τέλος της έδινε ολοφάνερη ευκαιρία να κεντήσει.



ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΧΩΡΙΖΟΥΜΕ;

Κωμωδία της Βίλλυς Σωτηροπούλου

Σκηνοθεσία : Γιώργος Μιχαηλίδης

Ερμηνεύουν: Ελ. Καλλία, Ντ. Μιχαηλίδη, Θ. Προκοπίου, Β. Σωτηροπούλου, Κ. Μπιλάλη.

Σκην – Κοστούμια: Αγνή Ντούτση

Μουσική: Στ. Δρογώσης.

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο του Ήλιου