Τρίτη, 30 Ιουνίου 2009

Ήθελα κάτι να γράψω

Ήθελα να γράψω κάτι. Γι’ αυτά που συμβαίνουν γύρω μου. Και δεν ήξερα από που να αρχίσω. Τι να πω και τι να αφήσω. Είμαι 31 ετών, δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα 11 χρόνια, τα 3 πρώτα εκ των οποίων ανασφάλιστη. Ωστόσο δεν έχω το όνειρο του Δημοσίου τομέα. Είμαι περήφανη για τα λίγα ένσημα που έχω, για τον μισθό μου αν και χαμηλός. Είμαι περήφανη γιατί δεν φίλησα και ούτε σκοπεύω να φιλήσω κατουρημένες ποδιές για μια θεσούλα στο δημόσιο για 400€ το μήνα και ανασφάλιστη. Είμαι περήφανη γιατί δεν μιλάω μόνο για την ανεργία, την παλεύω, την αντιμετωπίζω. Ποτέ δεν ντράπηκα να κάνω οποιαδήποτε δουλειά ήταν αναγκαία. Σε αντίθεση με πολλούς συνομήλικους μου έλληνες που απαξιώνουν ορισμένες εργασίες. Μιλάνε για ανεργία γιατί δεν τους έβαλε ο φίλος τους ο βουλευτής στο δημόσιο. Μιλάνε για ανεργία γιατί δεν μπορούν να ξεκινήσουν από χαμηλά σε μια εργασία, πρέπει να γίνουν διευθυντές αμέσως. Μιλάνε για ανεργία έχοντας πτυχία αλλά δεν θέλουν να ξεκινήσουν με λιγότερα χρήματα. Μιλάνε για ανεργία γιατί ακόμα κι αν βρουν δουλειά στα μέτρα τους θεωρούν απαξίωση να κάνουν πράγματα που θα έκανε κάποιος υφιστάμενος. Πως είναι δυνατόν κάποιος με μεταπτυχιακό να πηγαίνει να βγάζει φωτοτυπίες;- Θα πρέπει να τους προμηθεύουμε και από έναν κλητήρα ή μια γραμματέα.- Και βεβαίως δεν θέλουν να ψάξουν για δουλειά. Συμφωνώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πτυχία, που ψάχνουν και δεν βρίσκουν δουλειά, που δέχονται να ξεκινήσουν κι από τα χαμηλά, μέχρι να μάθουν να πουλάνε τον «εαυτό» τους και τις υπηρεσίες τους πιο ακριβά. Σέβομαι τον κόπο τους και έχω βρεθεί στην θέση τους. Αλλά ως δια μαγείας αυτοί βρίσκουν δουλειά. Και την κρατάνε. Ή κάνουν προσωρινά κάποια άλλη δουλειά. Πάντως κάτι κάνουν. –ίσως γιατί απλά θέλουν πραγματικά να δουλέψουν - Δεν κάθονται και περιμένουν να τους βρει δουλειά η μαμά και ο μπαμπάς, στο δημόσιο. Πόσοι θα δουλέψουν σε αυτό το δημόσιο επιτέλους; Και ως πότε θα τους πληρώνω εγώ αυτούς που δουλεύουν στο δημόσιο από ρουσφέτι. Προτιμώ η κάθε κυβέρνηση να προσλάβει γιατρούς, νοσοκόμους, δασκάλους, πυροσβέστες και όποιο εξειδικευμένο προσωπικό είναι απαραίτητο. Αλλά αρνούμαι να πληρώνω ρουσφέτια βουλευτών. Αρνούμαι να ακούω για ανειδίκευτους που τους προσλαμβάνουν έτσι απλά στο δημόσιο – πάντα προεκλογικά και πάντα χωρίς λόγο-. Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω γιατί χρειάζεται να προσλάβουν οι κυβερνήσεις χιλιάδες «χειριστές φωτοτυπικού» ή κάτι άλλες «κουλές» ειδικότητες ΔΕ, αντί να προσλάβουν προσωπικό που πραγματικά χρειαζόμαστε. Γιατί; Γιατί κανένας δεν διαμαρτύρεται για αυτό τον εμπαιγμό μας; Γιατί αντί να φωνάζουμε ότι δεν μας μονιμοποιήσανε δεν ψάχνουμε να βρούμε μια πραγματική δουλειά στον ιδιωτικό τομέα; Εξωφρενικό: πρόσφατα έμαθα για κάποιον 29χρονο που δουλεύει σε stage στην καθαριότητα, γιατί εκεί τον βολέψανε, ο οποίος αρνήθηκε να δουλέψει στον ιδιωτικό τομέα με μισθό 1800€ γιατί παλεύει να μπει στο δημόσιο. Το κακό είναι ότι υπάρχουν χιλιάδες τέτοιοι. Αλλά έστω ας μην πούμε περισσότερα. Καλύτερα να κάνουμε. Καλύτερα να δώσουμε σε όλους μια μούντζα σαν του Μαυρογιαλούρου. Αλήθεια φανταστείτε πως θα ήταν η Ελλάδα αν αύριο ξυπνούσαμε όλοι και δεν απευθυνόμαστε σε κανένα βουλευτή για ρουσφέτι. Αν απλά δεν τους δίναμε σημασία. Συμφορά που θα πάθαιναν.Και είναι οι ίδιοι ρουσφετολάγνοι που μιλάνε για τους μετανάστες που τους παίρνουν τις δουλειές. Τις δουλειές που οι ίδιοι αρνούνται να κάνουν. Είναι οι ίδιοι που νοικιάζουν διαμερίσματα κατά κεφαλήν σε μετανάστες. Και είναι οι ίδιοι που μετά διαμαρτύρονται για τις αθλιότητες που συμβαίνουν στις γειτονιές τους. Έρχονται αντιμέτωποι με τους (λαθρο)μετανάστες αλλά όχι με την λαθρομετανάστευση. Αντί να απαιτήσουν από την πολιτεία καλύτερες συνθήκες καθαριότητας και υγιεινής στην γειτονιά τους, στρέφονται εναντίον κάθε σκουρόχρωμου. Αλλά δεν είναι ρατσιστές.. όχι απλά οι άλλοι είναι πακιστανοί. Και η πολιτεία τι κάνει; Τίποτα. Έρχονται στιγμές που αναπολώ το 2004. χρειαζόμαστε δηλαδή την κυρία Γιάννα Δασκαλάκη Αγγελοπούλου για να καθαρίσει η Αθήνα. Ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι….Τότε πώς είχαν εξαφανιστεί οι ιερόδουλες, οι ναρκομανείς και οι μετανάστες. Μαγικά!Έχω περάσει τα εφηβικά μου χρόνια στο Λαύριο. Στο Λαύριο με το γνωστό γκέτο Κούρδων μεταναστών – πολιτικών προσφύγων. Κάθε τόσο τους πηγαίνω ρούχα και ότι άλλο μπορεί να χρειάζονται. Εκεί πως γίνεται και είναι καθαρά; Εκεί τι είναι αυτό που λειτουργεί και δεν λειτουργεί σε άλλα μέρη; Πως εκεί καταφέρνουν να αφομοιωθούν στην ελληνική κοινωνία; Μήπως τελικά φταίει η κοινωνία. Μήπως πρόκειται για συστηματική υποβάθμιση ορισμένων περιοχών. Μήπως αφού υποβαθμιστούν και πουληθούν οι περιουσίες όσο όσο ξαφνικά θα ανέβει η περιοχή γιατί κάποιοι απλά θα το θελήσουν;Είμαι εγγονή προσφύγων από την Μικρά Ασία από την μεριά της μητέρας μου. Ο πατέρας μου γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά μεγάλωσε και σπούδασε στην Πόλη. Και ξέρω πολύ καλά πως και τότε τους πρόσφυγες τους φωνάζανε Τούρκους και «παστρικιές», οι καθαροί έλληναράδες. Οι ελληναράδες που τώρα φωνάζουν.Είμαι ανιψιά μετανάστη στην Αυστραλία. Και είμαι σίγουρη ότι είναι στο DNA του έλληνα και καταλαβαίνει τι πάει να πει μετανάστευση. Αλλά οι χώρες που δεχτήκαν τότε τους έλληνες μετανάστες, όπως η Γερμανία και η Αυστραλία, σίγουρα κάνανε κάτι καλύτερο για να τους αφομοιώσουν στην δική τους κοινωνία. Ας μην αναφερθούμε στους μετανάστες της Αμερικής των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Γιατί δυσκολεύτηκαν πολύ οι έλληνες να βγάλουν από πάνω τους την ρετσινιά του «κλέφτη». Ευελπιστώ να καλυτερέψουν τα πράγματα. Ήθελα απλώς κάτι να γράψω....
http://blogs.athensvoice.gr/sixfeetunder/2